Het Dream Team
Beste lezers,
En dan zijn opeens weer alle bollen van het land, je snapt er toch niets van. Zit je jezelf druk te maken over al hetgeen er nog moet gebeuren, staat opeens het Dream Team weer voor je neus. Tja, als die aan de gang gaan zitten de Narcissen zo in de bakken en staan ze op de kar. O ja, de miniaturen moeten nog in gaasbakken gerooid worden, Karel heb je… ja ik heb Sneekes al gebeld, maandag om 10 uur komptie.
Stipt om 10 uur komt er een spiksplinternieuwe trekker het land opdraaien met een trotse piloot achter het stuur die luisterde naar de naam Justin. Ja, als je bij die loonwerkers goed wilt doen moet je altijd even een complimentje maken over het ijzer waar ze mee aankomen rijden. Zooo’ da’s een mooie trekker Justin! New Holland? (Nog een tip als de loonwerker aankomt rijden, zeg geen tractor want dat is een woord van de stadse stoeperdepoepers, boeren zeggen trekker.) Ja mooi hè, Sneekes heeft een nieuwe trekker voor me gekocht, 3 weken oud nog maar, 176 uur staat op de teller. Mijn vorige was een John Deere, 21.000 uur gedraaid, alles rammelde aan die ouwe bak. Even snel rekenend zei ik, dan had je weinig vrij de afgelopen drie weken Justin. Klopt, alle avonden en alle zaterdagen aan de gang, met dit hete weer moesten alle Tulpen er bijna tegelijk uit.
Na twee soortjes gerooid te hebben kon ik zien dat Justin een ervaren gezagvoerder op zijn gigantische machine was, de miniatuur Narcissen kwamen brandschoon in de bakken. Al snel werd er een blik naar mij geworpen van ‘wat doe je hier nog, wij redden het wel’ dus ben ik maar afgedropen om de boel klaar te gaan zetten in de schuur. Mooi is dat hè, nog maar een paar jaar geleden heb ik ze de naam Dream Team gegeven omdat ze de hele dag zaten te dromen en te drollen, moest ik er aldoor bijblijven, en opeens zien ze het licht, werken ze als paarden en heb ik de vrijheid waar ik al die jaren van droomde toen zij dus ook zaten te dromen en ik nog bijna twentyfour-seven wakker moest blijven.
Nog zo’n klusje waar het Dream Team mij mee verbaasde, het Narcissenzaad is ook al gerooid. Echt zo’n karweitje wat tot het laatst in het seizoen blijft liggen, zoiets van o ja, dat moet ook nog even.
Priegelwerk waar je scherpe ogen bij nodig hebt. Het zaad heeft twee jaar, sommige 1 jaar, in de bakken gezeten en moet nu uit het zand gepeuterd worden. Muziekje erbij, mooie verhalen over piercings en tatoeages (die meiden hoor, ik kan daar niet over meepraten) en krabbelen maar.
Van alles komt er tevoorschijn, Torren, motten, wormen, mieren, duizendpoten en larven, dikke vette larven. Wat leuk allemaal voor de meiden.
Dit is de oogst, honderden waarschijnlijk zelfs duizenden zaadjes die de komende drie à vier jaar stuk voor stuk uit gaan groeien tot een Narcis. En iedere Narcis is anders, allemaal zullen ze over een aantal jaren een andere bloem laten zien, geen een is er hetzelfde.
Hier op de foto de zwarte Narcissen zaden, dit zijn nu lege dopjes want er is een bolletje uitgegroeid. Die kleine witte bolletjes zijn 1 jaar oud, de grotere zijn al twee jaar gegroeid. Nu ik dit zo schrijf moet ik denken aan de verhitte discussie die ik al een aantal keren heb gehad met mijn Noord Ierse vriend en Narcissen veredelaar Brian Duncan. Brian is onder de Narcissen liefhebbers bekend als de meesterveredelaar en is een Pietje precies die alles wat hij aan Narcissen veredeld registreert. Van al zijn zaailingen weet hij exact te vertellen van welk soort hij het zaad heeft gewonnen en met welke Narcis hij de bloemen heeft bestoven waar het zaad van is geoogst. Vader en moeder zijn bekend en als hij verder in zijn vele opschrijfboekjes zoekt kan hij ook feilloos vertellen wie de opa en oma zijn van alle Narcissen die hij op de wereld zet. Zoals ik het doe is volgens Brian veredelen met een botte bijl, als een houthakker ga ik te keer en natuurlijk komt er af en toe iets moois uit maar het is toch vreselijk, volgens Brian, om niet te weten wat de ouders zijn van zo’n mooie nieuwe Narcis. Hevige discussies kunnen wij hierover hebben. Kost mij allemaal veel te veel tijd al dat registreren. En dan te weten dat je zo’n zaaisel van die en die ouders ook nog eens 5 of 6 jaar apart moet houden voor je de eerste bloemen ziet, geen denken aan, ga ik echt niet doen. Ja maar Carlos, je moet toch weten wat het resultaat is van een bepaalde kruising, daar kan je van leren. En dat gaat maar door, soms tot ver na middernacht als we bij Brian onder het genot van een glaasje Wiskey vurig met elkaar in de klins liggen. Betty is zelfs een keer tegen de klok van 2 naar beneden gekomen, of het niet wat rustiger kon, ze kon niet slapen. Toen schoot het me te binnen, de oplossing die aan de hele conversatie een einde maakte. Maar Brian, toen jij 70 jaar geleden Betty ontmoette ( ja, ze zijn beide al dik in de negentig) vroeg je jezelf toch ook niet af wie haar ouders waren en hoe ze eruitzagen. Daar kon Brian wel om lachen al was het wel een beetje als een boer met kiespijn.
Verleden week ben ik lichtelijk over de limiet van 1000 woorden gegaan en ik zie dat ik er nu ook alweer aardig tegenaan schurk. Ik zal het de vertaalsters maar niet te moeilijk maken, wil eigenlijk ook al wel weer naar buiten. Toch even nieuwsgierig, hoeveel van de dikke 1000 soorten Narcissen die we telen komen uiteindelijk van Brian. Dat blijken inmiddels ruim 150 geregistreerde soorten te zijn. Das’’ best veel, op dit moment zijn er ‘nog maar’ een kleine 100 van onze veredeling afkomstig.
Gewonnen door Brian Duncan.
Zaad ouder (moeder): Soprano
Stuifmeel ouder (vader): Magician
Oma van moeders kant: High Society
Opa van moeders kant: Valinor
Overgrootmoeder van Oma’s kant: May Queen
Allemaal even interessant maar het enige waar ik naar kijk is of Magician’s Choice een goede Narcis is, en dat is ze. Magician’s Choice kunt u met een gerust hart in uw tuin planten, Betrouwbaar en opvallend mooi.
Tijd om weer te stoppen, tot volgende week.
Met vriendelijke groeten,
Carlos van der Veek
PS: Volgt u ons al op Facebook en/of Instagram? Mijn collega’s delen daar de mooiste foto’s, filmpjes en nieuwtjes.
