Het loon van schoonheid
Beste lezers,
Soms kom je iets tegen waarvan je even moet slikken.
Ik was in mijn schuurtje op zoek naar een paar piefjes voor mijn fiets. Niets bijzonders. Beetje rommelen, bakjes opentrekken, dingen vinden waarvan je niet meer wist dat je ze had. En toen lag daar ineens de dvd van de documentaire die in 1998 over vader Karel is gemaakt: Narcis, het loon van schoonheid. Alleen die titel al. Je kunt een heel leven tussen de bloemen bijna niet mooier samenvatten. We toogden met z’n allen naar de première van deze film op het Nederlands Film Festival in 1998. Mijn eigen vader op het grote doek.
De dvd die ik weer vond
Mijn vader, Karel van der Veek, was namelijk niet zomaar een kweker. Dat besef je pas wanneer je ouder wordt. Als kind denk je vooral dat iedereen duizenden narcissen heeft, dagelijks door de modder loopt en zich druk maakt over de vorm van een trompetje of de kleur van een kroonblaadje. Pas later ontdek je dat de meeste mensen helemaal niet urenlang naar een narcis staan te kijken alsof het een kunstwerk is. Vader Karel wel. Wij hebben dat als kinderen waarschijnlijk ongemerkt meegekregen.
Vader Karel in zijn narcissentuin
Broer Carlos. Precies zo!
Want bij ons thuis, hier in Burgervlotbrug, ging het nooit alleen over handel. Natuurlijk moest er ook geld verdiend worden, maar uiteindelijk draaide alles om schoonheid. Om verwondering. Om het zoeken naar die ene perfecte bloem waarvan je hart een klein sprongetje maakt. Dat klinkt misschien wat romantisch voor een bollenkweker uit de Noordkop, maar zo was hij echt.
De documentairemaker Kees Hin zag dat blijkbaar ook. Hij maakte in 1998 een film over mijn vader en zijn narcissenverzameling in Burgervlotbrug. Meer dan tweeduizend soorten narcissen stonden daar destijds. Allemaal met de hand verzorgd. Geen groot opgezet commercieel spektakel, maar vooral liefdewerk. Monnikenwerk. En dat is terug te zien in de film. Geen snelle muziek. Geen flitsende beelden met opzwepende stemmen. Gewoon bloemen. Wind. Licht. Modder. Een man die tussen zijn narcissen loopt alsof hij tussen oude vrienden wandelt.
Eigenlijk was het best wel bijzonder dat iemand dacht: hier moeten we een film over maken. Wat ik mooi vind aan die titel, het loon van schoonheid, is dat er ook iets dubbels in zit. Want schoonheid betaalt zich niet altijd uit in geld. Integendeel soms. Mensen die bloemen of andere gewassen kweken, weten dat als geen ander. Je stopt ergens duizenden uren tijd en liefde in, terwijl de natuur zich ondertussen nergens iets van aantrekt. Hagel, regen, virussen, wind, nachtvorst… de natuur is prachtig, maar ook meedogenloos.
En toch beginnen wij, maar ook velen van u, elk seizoen weer opnieuw. Waarom? Omdat een mooie bloem in de tuin iets met ons doet. Omdat een narcis in de ochtendzon je simpelweg gelukkig kan maken. Omdat schoonheid blijkbaar toch een soort loon is. Misschien wel het mooiste loon dat er bestaat.
Onze kinderen groeien ook weer op tussen diezelfde narcissen
Ik merk dat we daar bij Fluwel nog steeds op voortbouwen. Niet alleen in de kwekerij, maar ook in Land van Fluwel, de pluktuin, de showtuin en eigenlijk alles wat we verzinnen. Uiteindelijk proberen we mensen gewoon even dat gevoel mee te geven dat mijn vader vroeger tussen zijn narcissen voelde.
Even stilstaan.
Even kijken.
Even genieten van mooie bloemen.
Enjoy Life.
Nog even over de film: hier wordt de documentaire beschreven: www.filmfestival.nl/film/narcis-het-loon-van-schoonheid De film zelf kan ik zo gauw even niet online terugvinden. Zodra ik hem weer heb gevonden, laat ik het weten, voor de liefhebbers.
Sigge
Fluwel
